Kadry i Płace w Administracji

Strona główna » Marzec - Kwiecień 2017 » Stosunek pracy » Przesłanki rozwiązania umowy o pracę
 
Marcin Wilski

Przesłanki rozwiązania umowy o pracę

Orzecznictwo sądów pracy dostarcza ważnego z punktu widzenia pragmatyki zawodowej materiału służącego analizie zagadnień towarzyszących stosunkom pracy pracowników socjalnych. Jedną z podejmowanych kwestii jest sprzeczność interesów jako przesłanka do rozwiązania umowy o pracę.

Analizując ostatnie judykaty, warto zwrócić uwagę na zagadnienie prawne, które rzadko znajduje swój finał sądowy i należy do wyjątkowo niejasnych pod kątem interpretacyjnym. Spór sądowy, którego dotyczył wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z 20 maja 2016 r. (VI Pa 2/16), koncentrował się wokół wykładni przesłanki sprzeczności interesów. Jej zaistnienie na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (dalej: uops) formalnie uprawnia pracodawcę samorządowego do rozwiązania z pracownikiem, którego to dotyczy, stosunku pracy bez wypowiedzenia.

Przebieg sprawy

Na kanwie tej sprawy powódka – pracownik socjalny, ostatnio zatrudniona jako dyrektor jednostki, odwołała się od dokonanego przez pracodawcę wypowiedzenia umowy o pracę, domagając się przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. Przyczyna wskazana przez pracodawcę w wypowiedzeniu de facto nawiązywała do art. 30 ust. 1 uops, który zakazuje pracownikom samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, wykonywania zajęć pozostających w sprzeczności z zajęciami, które wykonuje w ramach obowiązków służbowych, wywołujących uzasadnione podejrzenie o stronniczość lub interesowność, oraz zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy.

Ustawodawca w art. 30 ust. 2 uops określił regułę, która zasadniczo nie znosi wyjątków, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez pracownika samorządowego któregokolwiek z zakazów, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie rozwiązuje się z nim, bez wypowiedzenia, stosunek pracy w trybie kp lub odwołuje się go ze stanowiska. Rzecz w tym, że ustawa dla kwalifikacji określonych zdarzeń w kategoriach przesłanki rozwiązującej umowę o pracę posługuje się nieostrymi terminami: „sprzeczność interesów”, „interesowność”, „stronniczość”. Zarazem jednak wymaga, aby w razie zaistnienia takich okoliczności pracodawca obligatoryjnie rozwiązał stosunek pracy z pracownikiem, którego to dotyczy. W związku z tym, że ta grupa terminów ustawowych należy do tzw. klauzul generalnych, podobnie jak: „ważne powody”, „dobro dziecka”, „zasady współżycia społecznego” – w celu ich dookreślenia musi nastąpić ocena w relacji do okoliczności danego przypadku – nie jest możliwe ich abstrakcyjne zdefiniowanie.

Pracodawca w każdym przypadku zastosowania art. 30 ust. 1 i 2 uops będzie zmuszony samodzielnie ocenić i uzasadnić, że miało miejsce naruszenie zakazów podejmowania się zajęć dodatkowych, których wykonywanie leży w sprzeczności do treści obowiązków służbowych albo prowadzi do uzasadnionego podejrzenia o stronniczość bądź interesowność.

W komentarzach prawniczych można spotkać się z interpretacjami, że ze względu na niejasną wymowę warunków art. 30 uops przyjęcie w sposób automatyczny tak restrykcyjnej sankcji nie jest optymalnym rozwiązaniem (zob. W. Drobny, M. Mazuryk, P. Zuzankiewicz, Ustawa o pracownikach samorządowych. Komentarz, Warszawa 2010).

[...]

Marcin Wilski
radca prawny, współautor książki „Czas pracy w jednostkach sektora publicznego”

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.