Kadry i Płace w Administracji

Strona główna » Wrzesień – Październik 2018 » Stosunek pracy » Zasady zatrudniania cudzoziemców (cz. 2)
 
Paweł Stachurski

Zasady zatrudniania cudzoziemców (cz. 2)

Kontynuujemy, rozpoczęte na gruncie artykułu zamieszczonego w poprzednim numerze czasopisma, rozważania na temat zmian w procedurze legalizacji pobytu i pracy cudzoziemców, wprowadzonych ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (dalej: uzup). W tym miejscu warto zwrócić uwagę na nową, nieznaną dotąd polskiemu ustawodawstwu, instytucję zezwolenia na pracę sezonową.

Ustawodawca, wprowadzając tego typu rozwiązanie, chciał przede wszystkim dokonać swoistego rozróżnienia pomiędzy pracą krótkoterminową, której legalizacja powinna odbywać się na podstawie procedury rejestracji oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, a pracą w tych sektorach gospodarki, dla których stosowne będzie otrzymanie zezwolenia na pracę sezonową. W ramach owego dualizmu nastąpiło rozdzielenie dwóch procedur. Ustawodawca pozostawił w rękach starosty kompetencję zarówno do rejestracji oświadczeń, jak i wydawania zezwoleń na pracę sezonową. Należy przy tym przyjąć i wyraźnie to zaakcentować, że ustawodawca wprowadził zupełnie nowy rodzaj zezwolenia, w ramach którego wprowadzono zupełnie nowe rozwiązania oraz kompetencje dla organów administracji.

UZUPEŁNIENIE LEGISLACYJNEJ LUKI

Wprowadzone rozwiązanie legislacyjne jest w rzeczywistości implementacją do polskiego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu zatrudnienia w charakterze pracownika sezonowego.

Dyrektywa zobowiązuje państwa członkowskie do wprowadzenia warunków i procedury wydawania zezwoleń na pobyt i pracę sezonową dla cudzoziemców.

W Polsce owe rozwiązania jak dotychczas nie istniały. Pojawiła się więc potrzeba uzupełnienia legislacyjnej luki w tym zakresie. Rolnictwo i ogrodnictwo oraz usługi turystyczne zostały jednoznacznie wskazane w dyrektywie jako sektory, w których prace mają charakter sezonowy, a zatem przy dopuszczeniu do tego rodzaju prac powinny być stosowane przepisy zgodne z dyrektywą. Przepisy dyrektywy wymagają szczegółowego sprawdzenia warunków wykonywania pracy przez cudzoziemca, a także posiadania przez niego zakwaterowania oraz uprzedniej karalności i wiarygodności pracodawcy. Wprowadza ona skomplikowane, sztywne procedury, które w praktycznej realizacji są trudne. Zwłaszcza w zestawieniu ze specyfiką pracy sezonowej, kiedy cudzoziemiec podejmuje pracę u jednego podmiotu, najczęściej przez okres kilku tygodni w ciągu roku, i często zmienia podmioty, na rzecz których wykonuje pracę. Konieczne jest zatem, aby przyjęte rozwiązania, realizując warunki dyrektywy w największym możliwym stopniu odpowiadały potrzebom pracy sezonowej, zwłaszcza w sektorze rolniczym. Proponowane zmiany uwzględniają w najszerszym możliwym zakresie ułatwienia dopuszczalne dyrektywą 2014/36/UE, w szczególności przewidują ułatwienia dla pracodawców i pracowników, którzy współpracują od wielu lat, a praca jest wykonywana legalnie.

Jeżeli warunki pracy będą spełnione, wniosek zostanie wpisany do ewidencji wniosków w sprawie pracy sezonowej, do której dostęp będą mieli także konsulowie.

Cudzoziemiec otrzyma od pracodawcy wydane przez Powiatowy Urząd Pracy zaświadczenie o wpisaniu wniosku do tej ewidencji oraz o zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę sezonową warunkach. Na tej podstawie będzie starał się o uzyskanie wizy na wjazd1.

[…]

Paweł Stachurski
adwokat, specjalizuje się w prawie pracy, zwłaszcza w zakresie zatrudniania cudzoziemców

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.
Zapraszamy do składania zamówień na prenumeratę i numery archiwalne.